Fietsen door Centraal Azië - De Start
Na duizenden kilometers vliegen zijn we aangekomen in de -stan-landen. Landas, Kachastan, Kyrchystan, Tajikistan, Oezbekistan, Kirchizie, en uiteindelijk zullen we door gaan reizen naar China, Tibet om uiteindelijk in Nepal uit te komen. Dat doen we niet met de auto of met het openbaar vervoer maar met de fiets. En waarom? Eigenlijk is fietsen niks anders dan zoeken naar een vervoermiddel wat ervoor zorgt dat je contact komt met je omgeving omdat je je omgeving nodig hebt om rond te reizen. Daarom kiezen wij voor de fiets. Ik heb diabetes. Vier maanden gaan wij op de fiets rondreizen. Vier maanden lang gaan we dat doen met diabetes. Dat heb ik een keer eerder gedaan. We hebben een keer van Nederland naar Nieuw Zeeland gefietst, voor 2 jaar met diabetes. En een keer voor 2 jaar door Afrika, Zuid-Amerika en Noord-Amerika. Het moet dus mogelijk zijn, maar dit is weer een andere omgeving. We gaan kijken hoe het hier gaat uitpakken. Jullie zullen regelmatig via dit videodagboek een update krijgen over hoe het eruitziet en hoe het ons vergaat en hoe wij het vinden om door dit soort landen te fietsen.
Terug naar het videodagboek...
Fietsen door Centraal Azië - Sani Tash
Het is nu 2 juli en de temperatuur is van 35 in Almaty omlaag gegaan van pak een 15/16 graden. Dit is moeilijker dan het asfalt wat we hebben gehad in Almaty... En nu zijn het kiezels of zeg maar nu stenen. En het gaat nog steeds, volgens mij hoogtemeter zo'n 50º - 60º omhoog. En als ik mij op mijn fiets zet, dan schiet mijn achterwiel weg, dan kan ik geen grip meer krijgen, dus dan is het nu duwen, trekken, sleuren op naar de Sani Tash pas.
Terug naar het videodagboek...
Fietsen door Centraal Azië - Yurtkamp
Het is 6 juli 2007. We zijn aangekomen ergens in een vallei en hier beneden aan de vallei is een heel klein plaatsje en dat heet sjeti Ogus of jeti ogus of hoe je het ook mag uitspreken. En als je hier verder doorrijdt kom je eigenlijk steeds meer in de bergen van Kirchistan terecht. Hier een stukje verderop liggen toppen van een 5 à 6000 meter en de passen die hier liggen zijn van om en bij de 3 en half duizend meter. We slapen nu, 6 juli slapen we bij een familie. Je ziet hier achter allemaal yurts staan, en die mensen slapen allemaal in de yurts. Over het algemeen slapen we ook in de yurts, maar nu slapen we even in ons tentje. We hebben net heerlijke paardenmelk gedronken. Daar moet je even aan wennen. En volgens mij staat er nu daar achter op het vuur een schapenkop te borrelen, de delicatesse voor de eregasten en helaas dat zijn wij.
Terug naar het videodagboek...
Fietsen door Centraal Azië - Blokkade door het weer
Het is 8 juli 2007. We zijn aagekomen is Tamga een heel klein plaatsje aan het meer Isigul dat op ongeveer 17 à 18 honderd meter ligt. Onze bedoeling is om vandaag naar 39 honder meter toe te fietsen en dat is als je daar helemaal in de verte kijkt, is het daar ver boven in de bergen. Nou op dit moment ligt er sneeuw in de bergen, alle kleine rivieren zijn aangezwollen tot grote kolkende massa's en daar ligt een beetje ons probleem. Want om door dat gebied te fietsen moeten we door allerlei kleine bergpaadjes heen daar waar normaal ezels en paarden overheen lopen. Maar als je op de topografische kaart kijkt, en dat is wellicht een beetje moeilijk te zien, zie je dat er eigenlijk geen wegen lopen alleen hele kleine sporen. We hadden al een spoor uitgezet en het was eigenlijk de bedoeling om dat vandaag te gaan doen. Maar het is op dit moment te gevaarlijk om de berg in te gaan. Dus we gaan kijken wat we gaan doen: opnieuw de kaart erbij kijken of erbij pakken, opnieuw orienteren hoe we onze tocht gaan vervolgen.
Terug naar het videodagboek...
Fietsen door Centraal Azië - Orto Tokoj
9 juli 2007 we zijn aangekomen bij het Orto Tokoj meer. En dat meer ligt op de weg naar Narin. Na regen komt zonneschijn en dat is bijna letterlijk . De afgelopen dagen alleen maar regen gehad, alles was zeik en zeik nat. En op dit moment schijnt de zon, een paar wolkjes aan de hemel, en het ziet er steeds beter en beter uit en dat is goed. Dan kunnen we eindelijk onze plannen waarmaken en eindelijk de bergen in trekken. We voelen ons steeds beter. We hebben er nu 80 of 800 kilometer opzitten. Hoe meer kilometers we fietsen, hoe sterker onze lichamen worden en dat, euh, dat is goed om voelen. Vandaag was een goeie dag: we hebben er 116 kilometer opzitten en ik dacht zo'n 1800 hoogtes geklommen, maar dat weet ik niet meer zeker. En dat ging eigenlijk verrassend makkelijk. Hopen dat het morgen nog zo is. Morgen moeten we naar een pas toe van ik dacht, ja, iets boven de 3000 meter. En dan op naar Narin.
Terug naar het videodagboek...
Fietsen door Centraal Azië - De fiets
Dit is mijn fiets, waar we zo'n 1000 kilometers op zullen fietsen. Lisette heeft net zo'n fiets, maar dan met rode tassen. Als je zo'n beetje naar die fiets kijkt, dan kun je dat een beetje groeperen in verschillende onderdelen.Hier zit de tent, hier zit mijn slaapzak met m'n camerauitrusting, m'n fotocamera met name. In deze tas zit alles wat met slapen en koken te maken heeft, buiten dan de slaapzak. Eén tasje met kleren en toiletspullen en 1 handdoek. Er zit 1 onderbroek in, 2 paar sokken, 2 wielerbroeken, 1 lange broek, 1 t-shirtje en 1 wielershirtje. Deze tas, dat is mijn bibliotheek: hier zitten reisboeken in, kaarten, maar ook m'n medicijnen. Voor diabetes heb je medicijnen nodig en die heb ik met name in deze tas zitten. Maar daarnaast heeft Lisette nog een reservevoorraad. En met die reservevoorraad kan ik ongeveer twee weken voorruit. Dus mocht deze tas gestolen worden, ik hoop van harte van niet, dan kunnen we met de reservevoorraad net dan hebben we zoveel reikwijdte dat we bij een grotere stad kunnen komen en eventueel terug kunnen vliegen naar Nederland als we nergens anders meer medicijnen kunnen kopen. Gelukkig ook in het buitenland zijn medicijnen voor diabetes te koop. Dus dit is mijn fiets en hier moet ik het al die 1000 kilometers mee doen.
Terug naar het videodagboek...
Fietsen door Centraal Azië - De mensen
Fietsen over de wereld is meer dan alleen fietsen door landschappen, meer dan alleen fietsen door steden, door woestijnen, door bergen, door allerlei verschillende soorten culturen. Het is eigenlijk een ontmoeting met mensen. En dat is voor ons altijd een van de meest belangrijke dingen die we tegenkomen, die mensen die we onderweg ontmoeten. In Kirchisie wonen verschillende soorten bevolkingsgroepen: de kirchiziers zelf natuurlijk, maar ook de Oezbeken, de Kazachstanen en veel mensen uit Rusland. En onderweg komen we al die bevolkinsgroepen tegen. En wat bij die ontmoetingen vaak heel treffend is, is de hartverwarmheid - hartverwarmendheid waarmee mensen ons binnenhalen. Men is nieuwsgierig, we hebben gesprekken met elkaar en ontmoeten elkaar en eigenlijk binnen een mum van tijd worden we uitgenodigd om mee te blijven eten, of mee te koffie te drinken en natuurlijk ook in dit soort kontreien meer worden we uitgenodigd om een glas wodka te drinken. Met deze vrouw zaten we in een yurt midden in de bergen in Kirchizie. We hebben lekker gegeten. En dit was een groep vrouwen, een groep vrouwen die we onderweg tegenkwamen. Vrouwen waarvan we denken dat ze oorspronkelijk uit Rusland komen. En over het algemeen is het fotograferen van vrouwen, zeker als man zijnde, is moeilijk. Maar hier was het eigenlijk geen, geen enkel probleem. En het leukste was dat toen we klaar waren met fotograferen, dat een van de vrouwen naar ons toekwam en ons een dikke zoen op onze wangen gaven. Dat was als afscheid. En dat maakt een dag fietsen toch heel erg leuk, dit soort ontmoetingen te hebben. Onderweg kwamen we ook deze man tegen: een typische Kirchizische man met een Kirchizisch hoofddeksel. En het eerste wat je bij zo'n ontmoeting doet, is elkaar een hand geven, elkaar diep in de ogen kijken, kijken of je elkaar vertrouwt. Dan pas ga je fotograferen. Wil je meer van dit soort foto's zien, kun je kijken op www.marcomeijerink.nl
Terug naar het videodagboek...
Fietsen door Centraal Azië - Dolon Pas
10 juli 2007. De beklimming van de Dolon Pas nu op 2750 meter en dat moeten er 30 euh 3 duizend meter worden. We waren eigenlijk van plan om beneden aan de pas te stoppen, maar ach, het was half drie en de passie lonkte, en dus hebben we toch maar doorgezet. Eigenlijk is zo'n reis niks anders dan een aaneenschakeling van veranderingen. Iedere keer maak je andere keuzes. Je hebt 's ochtends geen idee waar je 's avonds je tentje neer zet. Op deze pas zagen we de ene lager na de andere uitvallen. We zoeken het goeie wegdek op en zigzaggen over de weg waarbij nogal vaak de onderkant van het kader het wegdek raakt.
Terug naar het videodagboek...
Fietsen door Centraal Azië - Kamperen voor de Dolon Pas
10 juli 2007, 28 honderd meter, vlak onder de pas. Midden in een klein of eigenlijk aan de zijkant van een klein valleitje hebben we onze tent opgezet. Lisette kookt eten. Ik heb me net gewassen in het riviertje aan de linkerkant, een klein valleiriviertje. En het landschap is schitterend, mooi groen. Dit is Kirchizie op zijn best. We zijn heel erg blij dat we hier zijn aangekomen. En eigenlijk heel erg gelukkig. Op dit moment is er eigenlijk niets dan geluk dat door ons heen gaat. Diabetes of niet door dit soort landschappen kan je fietsen, als je dat wilt.
Terug naar het videodagboek...
Fietsen door Centraal Azië - Op weg naar Tadjikistan
Ik heb geen flauw idee welke datum het is. Het is ergens eind juli en we zijn op weg naar Tadjikistan. De weg is modderig, glad, vol met kuilen en met een ontbijt van 3 gebakken eieren en laag in vet, 2 stukken brood en een kop thee moet het maar gaan gebeuren. We zitten nu op 1400 meter en we gaan vandaag naar 3600 meter. Normaal op een geasfalteerde weg gaat dat wel, maar hier op deze weg met modder die aan alle kanten aan je wielen kleeft, kan het wel eens een hele zware rit gaan worden.
Terug naar het videodagboek...
Fietsen door Centraal Azië - Grens tussen Kirchizie en Tadjikistan
Het is 28 juli 2007, we zijn net de grens overgestoken tussen Kirchizie en Tadjikistan. We zitten nu op ongeveer 42 honderd meter, 41 honderd meter ongeveer en dat is iets meer dan 3000 meter hoogteverschil in vergelijking met Osch. Osch is de plaats in Kirchisie waar we zijn vertrokken om hier in Tadjikistan te eindigen. We gaan de Pami Highway op. Eigenlijk zitten we daar al op. De eerste 10 km hebben we al gedaan. Het is tot nu toe een ruige tocht geweest. Iedere dag hebben we meer dan 1000 meter geklommen, vaak 15 à 16 honderd meter. Het eten is slecht, heel slecht eten. Eigenlijk alleen of gebakken eieren of wat brood en meer niet. Vandaag zit er ook niet veel in. Ik denk dat we vandaag meusli gaan eten. Ik heb net water gevuld. Ik heb een heel klein riviertje gezien een beetje verderop. Als we nu kijken waar we nu zitten, dachten we dat de dagen hiervoor zwaar zouden zijn. Hier in de omgeving is helemaal niets, het is een grote vlakte met leegte en verder niets, er is geen verkeer. Vandaag hebben we gefietst en we zijn 1 à 2 auto's tegengekomen. Kortom dit zijn de eerste kilometers in Tadjikistan. We zijn aan de ene kant wel een beetje zenuwachtig, maar aan de andere kant zijn we heel erg benieuwd wat we in Tadjikistan allemaal gaan tegenkomen.
Terug naar het videodagboek...
Fietsen door Centraal Azië - De voeding
Het probleem met dit soort tochten is dat voeding, het kopen of verkrijgen van voeding eigenlijk moeilijk is. Als je in de winkeltjes kijkt, is er eigenlijk alleen maar brood, of pasta en dat soort zaken. Maar echt groenten of fruit, ja, dat is hier niet te vinden. Mensen leven hier van vlees en niet van groenten, fruit en vitaminen en dat soort zaken. Vandaag zullen we eigenlijk alleen maar meusli eten. En dat betekent eigenlijk dat als ik kijk naar mijn dieet, dat het van geen kanten klopt. En toch moeten we hier naar 4200 meter fietsen. Morgen gaan we weer een pas over, de dag daarop weer, de dag daarop weer naar 4700 meter en dat moet allemaal op voeding wat een hele lage voedingswaarde heeft. De enige manier waarop dat kan is door op plaatsen waar wel voeding is, goed bij te eten: voldoende fruit en voldoende groenten te eten. Een ander probleem is dat de temperatuur hier op dit moment een graadje of 10 is, die wordt straks of vannacht onder het vriespunt, en dan bevriest de insuline. En dat betekent dus dat ik vanaf nu mijn insuline niet meer op de grond kan leggen gewoon in mijn tas, maar dat ik het nu van de grond af moet gaan houden. Van zodra de insuline gaat bevriezen dan heb je een probleem, buiten het feit dat het buisje stuk kan vriezen.Kortom het is een ruige tocht, maar wel heel erg graaf.
Terug naar het videodagboek...
Fietsen door Centraal Azië - Karakol
29 juli 2007. Na ongeveer 6 dagen fietsen vanuit Osch, een grote stad in Kirchisistan, zijn we aangekomen op ongeveer 100 kilometer van Tadjikistan, in het plaatsje Karakol. Karakol ligt aan een heel groot meer, op ongeveer 4000 meter en als je in de omgeving kijkt, dan zie je niks van begroeiingen. Het is alleen maar rots, stenen, zand, verschrikkelijk mooie kleuren, verschrikkelijk mooie bergen, enorm mooie vergezichten, kortom een schitterend gebied om doorheen te fietsen.
De afgelopen dagen waren qua hygiene niet een van onze beste dagen. We hebben of gekampeerd of geslapen ergens in truckstops. Truckstops dat zijn eigenlijk niets anders dan hele kleine kamertjes waar je kan slapen met een aantal andere truckchauffeurs. Over het algemeen is alles smerig, er is nergens geen badkamer natuurlijk, er is een gat in de grond voor de WC.
En tijdens het kamperen hebben we het ongeluk gehad dat we maar heel weinig meertjes zijn tegengekomen of heel kleine riviertjes. Ook daar konden we ons niet in wassen. Dus de afgelopen periode, de afgelopen week hebben we ons bijna niet kunnen wassen. En dat is slecht. Niet alleen voor je eigen hygiene, maar ook voor de motivatie. Op een gegeven moment plakt alles aan mekaar en zolang je op de fiets zit gaat het nog wel, maar van zodra je in je tent gaat liggen en je kruipt in je warme slaapzak, dan begint alles wat aan bacterieën op je lichaam zit geplakt, begint smeu�g te worden en alles plakt aan elkaar. Dat is niet fris. Dat is geen fris verhaal, maar dat is wel een van de eigenschappen en dingen die je tegenkomt als je dit soort reisjes maakt.
Over het algemeen letten we heel erg op hygiene; hygiene is belangrijk omdat het voorkomt dat je schuurplekken krijgt die gaan infecteren; het voorkomt dat kleine infekties of wondjes van insekten of insektebeten dat dat grote infekties gaan worden. Ik heb eigenlijk nooit grote infecties gehad en over het algemeen genezen mijn wondjes heel snel en is er geen verschil met iemand anders die geen diabetes heeft. Maar toch blijven we daar altijd alert op. Hier in Karakol slapen we nu in een homestee oftewel bij mensen thuis. We leven op de vloer, op de grond op tapijten en hierachter dit huis is een banjo. Dat is een Russische sauna eigenlijk, daar wordt om 7 uur het vuur opgestoomd, dan wordt er water verwarmd tot het kookpunt. In het kleine hutje waar dat gebeurt wordt het kokend heet en dan wordt het een soort sauna.
En dat is op 4000 meter, wanneer de zon ondergaat en dat het beneden het vriespunt gaat worden, is dat wel een hele, hele welkome avond. En we gaan hier even een dag heel goed eten, goed wassen en morgen richting Burka, ongeveer 150 à 200 km verderop.
Terug naar het videodagboek...
Fietsen door Centraal Azië - De Pamir-weg
9 augustus 2007. Na ongeveer zo'n 700 km fietsen hebben we de Pamir-weg bedwongen. De laatste keer dat we een bericht achterlieten, was het in een helse storm, ongeveer 200 km van Garoch. Dat hebben we overwonnen en we zijn in Garoch geweest. We zijn nu eigenlijk terug aan het begin van de Pamir Highway, maar nu aan de kant van de route die naar China toegaat. En daar achter ons ligt de grote weg naar China, en dat is een grote weg vol met gaten en stof en zand. En daar denderen vrachtwagens overheen die China, euh, die vanuit China Centraal Azie bevoorraden. En over zo'n 80 km zijn we bij de Chinese grens. Daar moeten we morgen zijn, tussen half twee en half, euh, vier uur, dan is de grens open. Dan moeten we de grens over zijn. Zoniet dan zijn we te laat en dan blijven we een weekend hier op deze vlakte zitten. De wind is er nog steeds en dat maakt het lastig. Het wassen was natuurlijk weer ijskoud. Op zich voelen we ons lichamelijk goed, geestelijk ook. Dus voorlopig gaan we gewoon door. Op naar Kashgar, of Kasji zoals de Chinezen zeggen en dan op naar Tibet.
Terug naar het videodagboek...
Fietsen door Centraal Azië - In China... eindelijk!
Het is 10 augustus 2007. We zijn in China, eindelijk. Na ongeveer 4 - 5 uur bij de douane doorgebracht te hebben zowel aan Kirchizische zijde als aan de Chinese zijde. De rede van al dat oponthoud dat was de lunch, waardoor de Chinese grensoverweg voor een uur of 2 gesloten was. We zijn eindelijk toch aangekomen in China. .Sinds Kachastan hebben we ons eerste hotel weten te boeken, net over de grens, echt ongeveer zo'n 10 à 20 meter van de grensoverweg blijkt hier een hotel te staan. Het hotel wordt bevolkt door Soenaten, het is een grote Soenatenplaats hier net over de grens; Maar gelukkig hadden ze nog een kamer over en het tweede geluk dat we hadden was een douche, weliswaar een ijskoude. Maar een douche sinds weken eigenlijk weer eindelijk en een derde positief punt is het eten: heerlijke noedels en heel veel groenten die ik nu van Lisette haar bord afpik. Kortom we zijn gelukkige mensen, het gaat op dit moment erg goed, we hebben veel geluk gehad. We moeten nog 240 km naar Kashgar, dat is doorheen de woestenij. We hebben één probleem, de wind is gedraaid. We zouden meewind moeten hebben, maar dat is nu storm tegen. Grote donkere stofwolken die tegen je waaien. Als de wind morgen nog zo is, dan worden die laatste 240 km naar Kasjka heel erg zwaar, als de wind draait dan hebben we geluk. Maar goed dat is het lot van de fietser: tegenwind, bergwind, daar krijg je allemaal mee te maken. Vooralsnog we hebben hier eten, we hebben een douche, we hebben kamer en we hebben CC TV, de Chinese televisie waar de Chinezen gek op zijn.
Terug naar het videodagboek...
Fietsen door Centraal Azië - Kasjka
Het is 13 augustus 2007, Kasjka, he, we zijn aangekomen in de grootste stad na ongeveer 6 eweken fietsen. Toen ik hier in 1995 fietste, op de Khunjerab Pas bij Pakistan, toen keken we uit over China en over Tibet, toen lag heel in de verte, een 100-tal kilometers verderop Kasjka of ligt Kasjka. Nou, daar wilden we eigenlijk naartoe. We hebben dat toen niet gedaan. Maar Kasjka bleef continu in ons geheugen zitten, daar moeten we heen. Nu zijn we hier en Kasjka is eigenlijk gewoon een grote Chinese stad. Voor ons is het wel een van de mooiste steden na zoveel weken reizen, maar dat heeft meer te maken met dat hier winkels zijn, dat hier eten is, dat hier voorzieningen zijn, dat dit een heel mooie stad is. We tanken lekker bij, we halen onderdelen op voor de fietsen, we halen, euhm, we slaan voorraden in voor Tibet, en we zijn eigenlijk wel heel even blij dat we uit die hoogte zijn. We hebben continu zo'n beetje rond die 4000 meter gezeten. En een eigenschap van hoogte is dat je hoogteziekte krijgt. Veel van de symptomen van hoogteziekte die komen wel eens, maar niet helemaal overeen met als je een hypo hebt. Maar indien je twijfelt of het nu de hoogteziekte is of niet, kan je af en toe wel eens denken dat je een hypo hebt. Zeker omdat de lucht hier heel erg droog is, heb je tijdens het klimmen een hele droge mond en dan drink ik ontzettend veel. Ja, en dat is een van de symptomen die je bij hypo ook dikwijls ziet. Dus die twee dingen halen we nog wel eens door elkaar. We hebben op 4 à 5 duizend meter gezeten, we hebben schitterende passen gehad, we zitten nu op ongeveer 1000 à 1200 meter. Hier gaan we voorraden inslaan en daarna gaan we weer terug naar de 5000 meter.
Terug naar het videodagboek...
Fietsen door Centraal Azië - Op naar het Zuidoosten
Zie je dit, erg scherp wellicht. Dit zijn de doorns van deze peperbomen. Hier zie je de rode pepertjes nog. Maar als ze op straat worden uitgelegd en in de zon worden gedroogd, worden het zwarte pepertjes. En als je hier in een restaurantje eet of in een straatstalletje dan zijn er twee ingredienten die je tegenkomt: zwarte peper en knoflook. De peper hebben we al gevonden, nju de knoflook nog. Nog een nouveauteitje op deze dag, loop maar even mee. Als je hier vooruit kijkt, zie je hier deze weg . We hebben geen flauw idee waar deze weg ligt. Op de kaarten kunnen we hem niet terugvinden, geen enkele kaart geeft deze weg aan. We weten wel dat hij richting het zuidoosten gaat, dus op zich gaat het goed. En sinds anderhalve à twee kilometer is de weg niet meer helemaal verhard, maar dat is niet zo erg. Want hier is een eerste laag neergelegd voor een nieuwe weg. Dat is gewoon een betonconstructie met er wat hooi op gelegd om hem snel te laten drogen anders spat het uit elkaar. We zijn hier aangekomen vanochtend door te vragen naar een plaatsje en we werden toen ongeveer deze kant opgestuurd. En uiteindelijk kwamen we bij en groot meer terecht en konden we niets anders doen dan de boot nemen en aan de overkant weer beginnen zoeken. Ik schat in dat het nog 20km is, het kunnen er ook 40 zijn, het kunnen er ook 100 zijn, het kunnen er ook 10 zijn. We weten het niet. Maar goed, die kant op. Op naar het zuidoosten.
Terug naar het videodagboek...
Fietsen door Centraal Azië - Milieuvriendelijk water koken
21 augustus 2007. China heeft een groot probleem: dat is milieuvervuiling. Wanneer je in de steden kijkt, of in ieder geval wanneer je in de steden ruikt, dan wordt er heel wat houtskool verbrand en dat zorgt voor heel wat kooldioxide in de lucht en dat zorgt weer voor heel wat vervuiling.Maar eigenlijk voor het koken van water hebben ze op het platteland een heel simpele milieuvriendelijke en ook kostefficiente oplossing en dat is een grote spiegel. Een grote parabool spiegel, gevuld met allerlei kleine spiegeltjes dat het zonlicht weerkaatst en hier onder een enorme warme lichtbron opdrijft en het water wordt dan hierin gekookt. Ja, het kookt nu nog niet, maar binnen een half uurtje dan kookt het zonder meer. Dus dat ziet er hartstikke mooi uit, te groot om mee te nemen op de fiets. Een hele goeie, milieuvriendelijke oplossing. Kom we gaan verder.
Terug naar het videodagboek...
Fietsen door Centraal Azië - Overal bijen
25 augustus 2007. We hebben ongeveer 60 kilometer over onverharde weg gereden, schitterend mooi door graslanden van China. Redelijk zware weg en eindelijk kwamen we op asfalt. We moesten nog maar veertig - vijftig kilometer naar Roeptsjoe (Ik hoop dat ik het goed uitspreek). En we dachten makkie, er kwamen nog 15 kilometer klim aan en tijdens die klim, zwermen, zwermen bijen achter elkaar en ik ben drie keer gestoken: een keer in mijn neus, een keer in mijn knieholte en een keer aan de binnenkant van mijn been. De eerste twee zijn door Lisette vakkundig uitgezogen, de laatste daar wacht ik nog op. Al met al vrij pijnlijk en normaal moet je - tuuuut, een gelukkige chinees - normaal moet je met bijensteken erg oppassen, zeker als je allergisch bent. Dan word je kortademig en dan moet je naar het ziekenhuis toe. Dat heb ik gelukkig nu nog niet. Dus op zich gaat alles goed. Ik weet eerlijk gezegd ook niet of dat bij bijensteken is of bij wespensteken. Lisette was helemaal bang voor bijen en ze is niet een keer gestoken. Hoe dat kan, geen flauw idee. Maar goed om het zekere voor het onzekere te nemen, houden we mekaar goed in de gaten. Nu gaan we nog een klein stukje naar beneden roetsjen, een kilometertje of 15. Voorlopig lijken de bijen weg te zijn. Maar goed, we gaan door.
Terug naar het videodagboek...
Fietsen door Centraal Azië - Chinese vrouwen bouwen een kamp
Terug naar het videodagboek...
Fietsen door Centraal Azië - Marco unpacking his bike
Terug naar het videodagboek...
Fietsen door Centraal Azië - Op pad met een Chinese band
Het is 31 augustus 2007. Handschoenen, dik ingepakt, het is 6 graden. We hadden niet verwacht dat we vandaag weg zouden komen. Gisteren heeft Lisette wat last van diarree gehad, buikpijn en dat soort zaken. We hebben toch 16 kilometer kunnen fietsen, met forse tegenwind. We hebben gekampeerd in een Yurt bij mensen, echt ontzettend aardige mensen. Vanochtend ontbijt daar gehad. Een hele nacht heeft het geregend vanaf gisteren vier uur, 's middags vier uur tot vanochtend een uur of vijf. En niet een klein beetje, echt met bakken uit de hemel. Dit soort riviertjes die je hier ziet, die zijn er anders niet als het niet regent. Maar nu stroomt het water overal vandaan. Dus we hadden niet verwacht dat we vandaag verder zouden komen. Maar gelukkig een heel klein beetje begint de zon te schijnen, begint de lucht, de hemel een klein beetje beter te worden, begint het een klein beetje op te klaren. We hebben wat problemen gehad met banden, ze scheuren wat uit. We hebben Chinese banden gekocht. Die moeten het hopelijk gaan doen. En hier zelfs over deze onverharde weg zie je de plaatselijke vrachtwagenclub en zelfs een hele nieuwe volvodrive. Dat zijn de grote vershillen hier een beetje, je ziet heel ouwe vrachtwagens en je ziet hele nieuwe volvodrives. Maar wat ik eigenlijk zeggen wil is dat we met deze Chinese band verder moeten. Ik heb er niet heel veel hoop in, maar goed we gaan het toch proberen. Nog zestig à zeventig kilometer, we hebben er veertien opzitten, en dan zijn we weer bij het volgende plaatsje.
Terug naar het videodagboek...
Fietsen door Centraal Azië - Zhongdian
Zhongdian is een van die plaatsjes in China die door de Chinezen eigenlijk opnieuw zijn opgebouwd. Je ziet het aan de geveltjes die hier allemaal zijn, het zijn eigenlijk de oude gebouwen voorzien van nieuwe gevels, nieuwe winkeltjes. Dit hier is de winkelstraat, waar eigenlijk geen auto's mogen komen. Er kwam net een brommertje voorbij, dus de regels zijn er om verbroken te worden. Hoewel Sompan op zich geen toeristische plaats is, is het toch wel heerlijk vertoeven hier. Er is een hele goeie bakker, net achter Lisette. We hebben heel goed brood kunnen halen, eens goed kunnen eten. En hier achter het riviertje, zijn een aantal terrasjes waar heel leuk thee kan drinken, waar ook oude mannetjes aan de waterkant zitten en urenlang sippen aan thee bij het eten van zonnebloempitten. We hebben hier gisteren een rustdag gehad. Vandaag gaan we weer verder de bergen in. Dat is eigenlijk wel jammer, want eigenlijk had ik hier nog wel een dag willen blijven. Maar we moeten door. Een groot voordeel dat we hebben. We hebben een verlenging van ons visum voor China gekregen. Dus we mogen nog een maand hier rond fietsen.
Terug naar het videodagboek...
Fietsen door Centraal Azië - Boterham met pindakaas
4 september 2007. Langzaam maar zeker komen we in de richting van Chang Du , een van de grotere plaatsen hier in China. We zullen Chang Du niet ingaan omwille van twee redenen: het is een grote stad en dat is met de fiets niet handig. En de tweede reden is, het ligt erg laag qua hoogte. We hebben de laatste tijd zo rond de drie-, vier- soms tegen de vijfduizend meter aangezeten, we hebben heel weinig echt onder de drieduizend meter gezeten. Nu gaat het toch gebeuren: we zitten nu aan 23-honderd à 22-honder meter en dat kun je ook zien aan de vegetatie: het is groener en groener. Ik ben op dit moment een beetje verkouden. In het grasland daarboven, daar lag de temperatuur zo'n beetje rond het vriespunt en dat zorgt ervoor dat ik toch een kleine verkoudheid heb opgelopen tijdens het klimmen. Mijn eetlust is intussen ook wat minder geworden, maar dat komt eigenlijk een klein beetje, dat is een beetje een natuurlijke reactie op het gedurende tweeëneenhalve maand fietsen door een vreemd land, dan ga je weer verlangen naar een echte Nederlandse bruine boterham met kaas in plaats van al die slappe mie die je hier krijgt. Een boterham met kaas of een boterham met pindakaas en dan niet die troep die je hier heel af en toe kunt kopen - how een bobbel - maar de echte pindakaas die dicht bij Delft wordt gemaakt en begint met een C. Kenners weten wat ik bedoel. Of natuurlijk een lekkere boterham met hagelslag, maar ja, dat is hier helemaal niet te krijgen. Natuurlijk hier in China, het eten is hier perfect, daar is helemaal niks mis mee. Maar heel af en toe, heel af en toe snak ik naar worst met boerenkool.
Terug naar het videodagboek...
Fietsen door Centraal Azië - Chinees getoeter
5 september 2007. Aangekomen op een plaatsje waarvan ik de naam absoluut niet weet. We hebbben gisteren ongeveer 152 kilometer gefietst, vandaag110. We zitten terug op negenhonderd meter, morgen een klim en gaan we terug naar vierentwintighonderd meter. Twee dagen lang door een herrie van trucks, vrachtwagens, volgestouwde bussen, scooters, brommers en heel veel toeters. Ik heb geen flauw idee waarom Chinezen zo verschrikkelijk veel toeteren. Echt baat heeft het niet, want bijna niemand gaat aan de kant. Ook wij niet trouwens, hoe harder er getoeterd wordt, hoe meer ik midden op de weg blijf rijden. Meer uit veiligheidsoverwegingen, want aan de zijkant van de weg is er een hele grote goot waar regenwater in wordt opgevangen. En als je daar dan met je fiets in terecht komt, dan is het over en uit. Zo'n goot is meestal zo'n anderhalve meter diep. Nee, dat is niet waar, sorry, een meter diep. Dus meestal, over het algemeen, blijven we gewoon midden op de weg rijden. De trucks komen dan hard aanrijden, je hoort ze achter je flink in de remmen gaan. En dan bid je een heel klein beetje dat ze niet doorschieten en als dan hun snelheid naar beneden is, dan ga je aan de kant. Dat is een stuk zekerheid. Het is nu even rustig, even geen verkeer. Het ziet er toch een stuk beter uit dan.
Terug naar het videodagboek...
Fietsen door Centraal Azië - Een Pandareservaat
6 september 2007. Twee dagen lang hebben we door de vallei heen gefietst. En Chinezen hebben een schitterend land, alleen van zodra er een vallei is en een rivier maken ze er eigenlijk een grote bende van. Dat is op zich ook wel logisch. Hier om mij heen zijn er alleen maar bergen, dicht aaneen gesloten dus in de vallei moet alles gebeuren. Veel industrie, veel wegen, veel kleine dorpjes, ook veel grotere steden. En met name die industrie, die is ontzettend vervuilend. Als je dat vergelijkt met de Westerse industrie, ja dan is de vergelijking eigenlijk niet te maken. Een hele vallei hangt vol met smog en nu langzamerhand komen we die vallei uit. Dit gebied als je dat hier bekijkt, dat is al totaal anders. De Chinezen zijn hier wel bezig met een nieuwe weg. Je ziet dat gaat er steeds beter en beter uitzien. Maar die weg is niet gebouwd voor de industrie, die weg is gebouwd voor het toerisme. Want daar een stukje verderop ligt het pandareservaat. Panda's dat zijn die grote zwart-witte beesten die hier een stukje verderop leven. Of we die in het wild gaan zien, dat valt te betwijfelen, want ze zijn heel moeilijk te spotten. Op dit moment fietsen we over 35 kilometer stroomopwaarts, met een stijgingspercentage van ongeveer 5 à 6 procent. Hier bij de rivier kan je zien hoe stijl het is. Continu gaat die rivier met witte schuimkoppen zo naar beneden. Maar, oh, oh, oh, wat is dit een verademing na de hoeveelheid industrie die we de afgelopen twee dagen hebben gezien. Overal groen, vanochtend nog mistige bergen. Het miezert nu nog een beetje, maar zo langzamerhand begint de zon er een beetje doorheen te geraken. Een beetje terug kon je een schitterende camping maken, maar ja, ik denk niet dat je aan deze kant camperen kan. De komende tijd hebben we het hier wel naar onze zin, denk ik.
Terug naar het videodagboek...
Fietsen door Centraal Azië - Een panda gespot
Terug naar het videodagboek...
Fietsen door Centraal Azië - Gebeten door een hond
Terug naar het videodagboek...
Fietsen door Centraal Azië - We fietsen verder
10 september 2007. Net gebeten door een hond in mijn kuiten, mijn fietskuiten. Gisteren door de Chinese politie uit het hotel gegooid omdat het hotel volgens hen niet goed genoeg was voor buitenlanders. Van discriminatie gesproken. En toch voelen we ons best wel redelijk goed. We zitten in een schitterende omgeving. Dat probleempje met het hotel dat is al snel vergeten en die hond die gooien ze straks wel op de barbecue. Die eten we op. Mijn bloedsuikers zijn goed. De griep of een variant van de griep, die heeft vat op mij genomen en dat doet pijn. We hebben 1200 meter geklommen net, over een kilometer of 50 geloof ik. En toen kwamen we dit hotelletje tegen in een schitterende omgeving, aan een mooi riviertje. Even op adem komen en dan gaan we morgen weer verder.
Terug naar het videodagboek...
Fietsen door Centraal Azië - Klimmen, klimmen, klimmen
11 september, denk ik, 2007. We klimmen, klimmen, klimmen. Veel van onze dagtochten lijken om klimmen te gaan. Telkens als ik mijn dagboekje inspreek, dan gaat het om hoogteverschillen, om hoe hoog we zitten of hoe laag we zitten. Het lijken een beetje bloedsuikers die op en neer gaan. Het lijkt alsof alles daar om draait, maar eigenlijk zit het veel dieper. Het gaat niet alleen om het klimmen van die meters, maar het gaat erom wat die meters met je lichaam doen, wat die meters met je geest doen. Wat ervoor zorgt dat je elke keer weer duizenden meters overbrugt. En dat is niet om ergens goed in te zijn. Dat is niet om thuis te kunnen vertellen dat je duizenden kilometers hebt gefietst, en duizenden meters hebt geklommen in de bergen. Want geloof me: 9 op de 10 mensen zegt het helemaal niets dat je zesduizend kilometers hebt gefietst of tienduizend of duizend. Dat zijn getallen die alleen voor een klein groepje wereldfietsers enige waarde heeft. Maar zelfs dan nog wordt er toch nog vaak gevraagd: 'en wat heb je gezien?', 'wat heb je meegemaakt?', 'wat heb je gevoeld?'. Want uiteindelijk gaat het daar toch om. Blijft natuurlijk wel een feit dat je elke dag een sportieve prestatie neer moet zetten. Dag in dag uit, week in week uit, maand in maand uit. Natuurlijk je kiest er zelf voor. En op sommige dagen gaat het flitsend, gaat het heel erg goed. En op sommige dagen gaat het heel erg zwaar. Gisteren en vandaag gaat het eigenlijk best wel goed. Als je kijkt naar de omgeving waar we zitten, ja, schitterend, mooi. We zitten nu op 32-honderd meter volgens mijn GPS. En even verderop stopt zelfs een auto. We hebben heel de dag nog geen auto's gezien. Vaak zijn het Chinezen die foto's van ons willen nemen omdat ze dit toch wel een hele prestatie vinden. En dat zijn kleine momenten dat je je hier, ja, iets beter voelt. Maar ja, je ziet maar. Ze willen geen foto van ons, maar een foto van zichzelf. OK, mijn imago is weer aan diggelen. Ik zei 32-honderd meter en we gaan naar vierduizend a vierduizend vierhonderd meter geloof ik. Dit zijn rijke Chinezen, zo zie je er maar heel weinig. Meestal zijn het hele kleine dorpjes waar je langskomt, en waar je alleen maar hele ouwe truckers met het hele ouwe materieel voorbij komt. Wat ik al zei, het klimmen is een gevecht met jezelf, maar wel een heel mooi gevecht. Het spannen van de spieren en je lichaam dat eigenlijk wil stoppen of je geest die eigenlijk wil stoppen. Die je eigenlijk zegt: 'jongen, dit is niet normaal. Dit moet je niet doen. Je moet lekker thuis zitten, op de bank. Lekker voor de TV met een biertje in de hand en een zak chips. En niets doen.� Maar ja op het einde van de dag voelt dit weer heel erg fantastisch.
Terug naar het videodagboek...
Fietsen door Centraal Azië - Het klooster bij Litang 2
Terug naar het videodagboek...
Fietsen door Centraal Azië - Driehonderd kilometer met de bus
18 september 2007. We zitten bijna in de tropen op 2000 meter. En dat is een groot verschil met de afgelopen dagen. Of eigenlijk de afgelopen weken of maanden. Toen we altijd boven de vier- of tegen de vijfduizend meter aanzaten. De dagen hiervoor hebben we continu geklommen. Van tweeduizend meter naar vierduizend meter, van negenhonderd meter naar vierenveertighonderd meter. Het ging continu op en neer. Schitterend mooie omgeving. En de laatste dagen hadden we ook ontzettend veel last van kou, regen, wind. En dat is vooral als je boven de vierduizend meter zit, is dat bitter. De afgelopen drie maanden hebben we alleen maar kou en slecht weer gehad. Dus we hebben gisteren besloten om driehonderd kilometer te overbruggen met een bus. Driehonderd kilometer, dat is niet veel, maar zijn we de hele dag mee bezig geweest. En dat doe je eigenlijk alleen maar wanneer het echt niet anders kan. En als fietser heb je een kleine, weliswaar stevige aversie tegen bussen. En dat moet ook wel, want anders ga je continu de bus pakken. Maar in dit geval ben ik toch wel blij dat we het gedaan hebben. We hebben driehonderd kilometer overbrugd, we zitten weer in een gebied waar elk dal er anders uitziet. In elk dal zijn de huizen anders, de mensen zijn anders, andere bevolkingsgroepen. En dat is ook hier het geval. We zitten in een vallei waar de bevolkingsgroep de galaxi mensen zijn. En ik denk dat we vandaag wel een hoop van die kleurrijke mensen gaan zien. We zitten op tweeduizend meter. We gaan vandaag een klein stukje klimmen, maar niet meer naar de vier- à vijfduizend meter. We blijven in de kleurrijke omgeving die hier te zien is.
Terug naar het videodagboek...
Fietsen door Centraal Azië - Warm in de jungle
Het is 29 september 2007. We zitten weer onder de 1000 meter en dat betekent dus dat we midden in de jungle zitten. Hier achter loopt de weg. Dat is een doorsteekje eigenlijk dat we nu maken vanaf heel ruwweg gezegd Dhali, dat is een toeristenstad, helemaal naar het zuiden van China, richting de grens met Laos. Het zweet drupt van mij af, het is vochtig. Het is de hele tijd - ja, nu is de zon weg - zo rond de 30°. Als de zon erbij komt, ietsje daarboven. Dus de hele dag ben je aan het zweten. En dat maakt een soort vettige laag over je lichaam, die met water en zeep gewoon eraf te krijgen is, maar daarna weer heel snel weer terugkomt. Alles gaat ook sneller in je lichaam: je bloedsomloop lijkt sneller te gaan, of dat zo is dat weet je natuurlijk niet. En ook mijn bloedsuikers zijn gemakkelijker naar beneden te krijgen. Dat gaat gewoon een stuk sneller bij dit warme klimaat. Wat op zich eigenlijk wel gek is, want je verwacht eigenlijk sowieso dat je minder verbrandt omdat het warm is. Op hoogtes waar het koud is, verbrandt je meer - denk je. Dus zul je minder insuline nodig hebben. Maar toch, van zodra het heet is, heb je vaak behoefte aan minder insuline en meer eten. Hier verderop is waarschijnlijk een feestje gaande. We zien hier allemaal mensen die op weg zijn en die mooi zijn aangekleed. En die van beide kanten op een plek het oerwoud ingaan. We hebben hier net even gerust, we gaan nu verder. Een stukje naar beneden en dan waarschijnlijk weer omhoog.
Terug naar het videodagboek...
Fietsen door Centraal Azië - Groene theeplantages in de jungle
Het is 3 oktober 2007. Midden in de jungle, het is hier vochtig, klam, heet. We zitten op ongeveer 1300 meter. Dit is echt het gebied waar de meeste theeplantages ziet. Dat zou je bijna niet zeggen als je hier de jungle ziet. Je zou bijna zeggen dat alles hier begroeid is. Maar loop maar even mee. Hier achter de jungle lijkt er een poort open te gaan en hier zie je, als je het paadje doorloopt, de theeplantages van China. Groene thee. Groene thee schijnt heel gezond te zijn. Ik ben geen thee-expert, maar wat ik begrepen heb, is dat het gezond is voor allerlei hartkwalen en dat soort zaken. Je wordt er quicker en fitter van, ja, de details weet ik niet. Maar feit is wel dat de Chinezen alleen maar groene thee drinken en bijna geen zwarte thee, zoals wij dat in Nederland gewend zijn. Groene thee, licht gezet, smaakt een beetje als warm water. Maar als je echt goeie groene thee hebt, smaakt het prima. Niet te vergelijken met onze thee, maar een heel aparte, ronde smaak. En hier wordt dat dus verbouwd.
Terug naar het videodagboek...
Fietsen door Centraal Azië - In Laos
Het is 10 oktober 2007. We zitten in het noorden van Laos. We zijn gisteren net de grens overgestoken van China naar Laos, en we zitten echt midden in de jungle. Het is vochtig, het is een graad of 30°, het is ontzettend bergachtig. Als ik de afgelopen 4 maanden overzie, dan hebben we eigenlijk niks anders gedaan. Ik kan me bijna geen vlak stukje meer herinneren. Het is regentijd. De helft van de dag heeft het geregend. Het is nu gelukkig droog. En de afgelopen weken hadden we alletwee behoefte aan verandering. We hadden een aantal maanden door China gefietst. En China is een verschrikkelijk mooi land, maar zoals met elk land, als je ergens lang blijft, is het goed om ook weer te vertrekken om de dingen wat van een afstand te bekijken. Dat hebben we nu gedaan. We zitten nu in Laos en de eerste paar uren dat we hier gefietst hebben, stemmen ons tot de grootste tevredenheid. De mensen zijn erg aardig, het is heel erg leuk om door de dorpjes heen te fietsen. Toch is dit nog niet helemaal Laotiaans. De weg waar we nu op zitten is gebouwd door de Chinezen. De steden waar we nu zitten of de stad waar we nu naartoe gaan, wordt voor een groot gedeelte bewoond door de Chinezen. Maar hier in de dorpen wonen de meeste Laotiaanse mensen. En dat zie je: de huidskleur is donkerder, ze hebben wat sprekender gezichten dan de Chinese gezichten. En dat is wat algemeen gezegd, want er zijn veel diverse groepen in China natuurlijk. En ze hebben iets meer avontuur. China is verschrikkelijk goed geordend en dat is hier in Laos een stuk minder. Dus we gaan het avontuur tegemoet. Het is nog 600 km van Vientiane, de hoofdstad van Laos. En dan is het nog, ik denk, zo'n 600 km naar Bangkok. En dan zit het erop.
Terug naar het videodagboek...